Desde esta época, o título Imperator Romanorum (emperador dos romanos) quedou reservado aos soberanos do Sacro Imperio Romano Xermánico, mentres que o emperador de Constantinopla era chamado Imperator Graecorum (emperador dos gregos), e os seus dominios, Imperium Graecorum, Graecia, Terra Graecorum ou mesmo Imperium Constantinopolitanus. Ana Comneno (1083-1153) fue una princesa bizantina, hija primogénita del emperador Alejo I Comneno, y es considerada la primera mujer historiadora. Como no resto do mundo na Idade Media, a principal actividade económica era a agricultura. O xefe supremo do Imperio Bizantino era o emperador (basileus), que dirixía o exército e a administración. Entre os anos 726 e 843, o Imperio Bizantino foi esgazado polas loitas internas entre os iconoclastas, partidarios da prohibición das imaxes relixiosas, e os iconódulos, contrarios á devandita prohibición. El papel de la mujer en el Imperio bizantino clases priviligiadas Pertenecían el clero, los funcionarios del estado, los ricos, los comerciantes y los campesinos libres. Foi especialmente fecunda en escritos teolóxicos, cristolóxicos e haxiográficos. Nalgún momento da historia de Bizancio (concretamente, durante o reinado de Romano Lecapeno) chegou a ver ata cinco césares simultáneos. A caída do imperio foi traumática, tanto que durante moito tempo considerouse 1453 como a división entre a Idade Media e a Idade Moderna. Pero Constantinopla non era a única gran cidade do Imperio. Con todo, ningún destes intentos chegou a prosperar. De todos eles, o principal foi o Patriarcado de Constantinopla, cuxa sé estaba na capital do Imperio. Muchos campesinos se resistían a ser reclutados o directamente se sumaban a las tropas invasoras. Las proyecciones demográficas establecen una población de no más de 4.000.000 de personas. Pasa a llamarse Imperio Bizantino, y en él, las tradiciones romanas y el cristianismo, se mezclaron con las culturas griega y oriental creando una rica civilización. O século X foi unha época de importantes ofensivas contra o islam, que permitiron recuperar territorios perdidos moitos séculos antes: Nicéforo Focas (963-969) reconquistou o norte de Siria, incluíndo a cidade de Antioquía (969), así como as illas de Creta (961) e Chipre (965). Na fronteira occidental, o Imperio viuse obrigado a aceptar desde a época de Constantino IV (668-685) a creación dentro das súas fronteiras, na provincia de Moesia, do reino independente dos búlgaros. A figura do emperador estaba especialmente relacionada coa Igrexa, que se converteu nun factor estabilizador, e especialmente co Patriarca de Constantinopla. 2013-nov-12 - Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube. LA VIDA SOCIAL A mediados do século VII, as fronteiras estabilizáronse. A desaparición do Imperio Romano de Oriente produciuse coa caída de Constantinopla en poder dos turcos otománs en 1453. No século seguinte, trala perda de Siria, Palestina, Exipto e Cartago, só quedaron dúas grandes cidades no Imperio: a capital e Tesalónica. A morte de Roberto Guiscardo en 1085 evitou que estes plans se levasen a efecto. La pérdida de territorios y el debilitamiento económico y militar del Imperio Bizantino generaron el descontento popular. Cristianismo porque esa foi desde Constantino a relixión do Imperio, malia a oposición intelectual ata ben entrado o século VI; influxo oriental pola estreita relación con pobos asiáticos e africanos. Recompilouse nesta época o máis importante corpus de epigramática grega que se conserva, a Antoloxía palatina. Todos estos trajes se elaboraban de acuerdo a las pautas del libro de ceremonias imperial, donde todos debían vestir de acuerdo a este reglamento. O hesicasmo defendía o recollemento interior, o silencio e a contemplación como medios de achegamento a Deus, e difundiuse sobre todo polas comunidades monásticas. Abarcaba todo o Mediterráneo oriental, pero co tempo foi sufrindo importantes reducións territoriais. Os visigodos foron desviados cara a Occidente polo emperador Arcadio (395-408). Helenismo porque continúa a tradición da Grecia clásica pese aos intentos romanizadores de Xustiniano e o seu sobriño Xustino II, que só alcanzaron ao dereito. As outras tres sedes foron separándose paulatinamente de Constantinopla, primeiro por mor da herexía monofisita, duramente perseguida por varios emperadores; logo, con motivo da invasión do Islam no século VII, as sés de Alexandría, Antioquía e Xerusalén quedaron definitivamente baixo dominio musulmán. Constantino foi tamén o primeiro emperador en adoptar o cristianismo, relixión que foi incrementando a súa influencia ao longo do século IV e terminou por ser proclamada polo emperador Teodosio I, a finais de dita centuria, relixión oficial do Imperio. Caracterízanlle, en xeral, certo amaneiramento, uniformidade e rixidez ou falta de naturalidade nas figuras xunto coa gravidade a cal adoita consistir en esmaltes, en imitacións de pedras e sartas de perlas, en trazos xeométricos e en follaxe estilizado ou desprovisto de naturalidade. Las mayores concentraciones de población estuvieron en la parte asiática, sobre todo en el litoral egeo de Asia Menor. Isto non se resolveu ata que a emperatriz Irene convocou o Segundo Concilio de Nicea en 787 que reafirmou as iconas. O latín, con todo, continuou aparecendo en inscricións e en moedas ata o século XI. La Organizacin Poltica 3. O cristianismo primitivo tivo un desenvolvemento moito máis rápido en Oriente que en Occidente. La organización de la misma era en forma piramidal, en la que se encontraba el emperador de turno: el lujo y los privilegios distinguían la vida del líder del imperio y su familia. Máis aínda, un século despois, Manuel I Comneno sufriría outra humillante derrota fronte aos selxúcidas en Myriokephalon en 1176. O Imperio dependía por completo do comercio con Oriente para o abastecemento de seda ata que a mediados do século VI uns monxes descoñecidos - quizais nestorianos - lograron levar casulos de vermes de seda a Xustiniano.
2020 sociedad del imperio bizantino